De bladen staan vol met tips hoe je je weer beter kunt voelen na een dip. Hoe je weer overeind kunt krabbelen. Hoe je je, nadat je de bodem hebt geraakt, opnieuw aan de wereld presenteert. Hoe je moet leven om jezelf weer in de kijker te spelen. Dat de mensen denken: zo, zij ziet er goed uit (voor haar leeftijd).
Even een verzameling tips: Lach! Zing! Wees spontaan! En toch Jezelf! Beweeg! Mediteer! Zit goed in je vel! Smeer jezelf regelmatig in met biologische olijfolie en eet avocado’s! Doe aan zwoele yoga! Op een afgelegen strandje in Amsterdam! Wees uniek! Hou van jezelf!
Want alleen zo ben je aantrekkelijk voor ‘de ander’.
De ander. Die is best heel belangrijk. Eigenlijk leven we bij de gratie van de ander. Als de ander er niet was, waar zouden wij dan zijn? Dan zouden we alleen onze navel schoon hoeven te houden.
Ja, jeetje, en als het dan toch voor meer dan de helft over de ander gaat, dan is het natuurlijk wel zo aardig om daar een beetje je best voor te doen.
Dus niet simmen en sippen, niet klagen en piepen, maar vrolijk en ferm stappend door dit geweldige leven vol uitdagingen en dynamiek, zodat de ander een prettig en aantrekkelijk mens treft.
Zo’n stabiel mens dat er immer stralend en verzorgd uitziet, fris ruikt en een prachtig en persoonlijk ingericht huis heeft. Zo’n mens met goedgekapt haar en perfect passende kleding van fijne stoffen. Zo’n energiek, altijd glimlachend blij mens dat gezond eet en rekening houdt met de buren. Zo’n sportief mens ook, dat met echt iedereen kan opschieten en altijd iets leuks en zinvols te vertellen heeft.
Gadverdamme, bah. Als ik de ander was, dan zou ik eens een toontje lager gaan zingen. Laat maar zitten gewoon. Ik hoef geen ander. Ik doe het wel lekker met mn instabiele stinkerige zelf.
